12 sierpnia 1932. Ogólny medalowy bilans Amerykanów w konkurencjach pływackich wypadł nieco lepiej i nieco ładniej, tylko dzięki sukcesom kobiet. Odnosiło się to zwłaszcza do Eleonory Holm, która nie tylko zwyciężyła na 100 m stylem grzbietowym, ale mogłaby również wygrać konkurs piękności, gdyby taki rozgrywano na igrzyskach. W polowaniu na złote medale uczestniczyła także wielokrotna rekordzistka świata Helen Madison. Na dystansie 100 m pokonała ona Holenderkę Willemijntje den Ouden z przewagą pełnej sekundy. Na dystansie 400 m "królowej sportu pływackiego" wyrosła silna konkurentka w osobie malej, nikomu nie znanej Amerykanki, Lenore Kight. Nie miała ona respektu dla Madison, ale też nie dysponowała żadnym doświadczeniem i przy każdym nawrocie traciła metr, lub półtora, a potem na dystansie odrabiała tę stratę. Dziesięć tysięcy widzów wstało z miejsc i krzyczało, kiedy na ostatnim odcinku nieznana pływaczka płynęła równo z mistrzynią świata. Aby wygrać w tym wyścigu Helen musiała poprawić swój rekord świata o dwie i pół sekundy, uzyskała przy tym tylko jedną dziesiątą sekundy przewagi nad rywalką (5:28,6 min). Gdyby Kight miała lepszą technikę nawrotów na pewno wygrałaby ten wyścig. Łatwiej zdobyła Madison swój trzeci medal, płynąc w sztafecie 4x100 m, która pobiła rekord świata.