Po przykrych doświadczeniach z ostatnich olimpijskich turniejów bokserskich w latach 1924-1928 powstała konieczność wprowadzenia w boksie nowych przepisów. A więc przede wszystkim zdecydowano, że sędzia ringowy znowu będzie się znajdował w ringu, a nie poza nim, gdyż w ten sposób ma lepszą kontrolę nad przebiegiem walki. Zlikwidowano dodatkowe rundy; do tego czasu stosowane, gdy po trzech rundach walka nie została rozstrzygnięta. Zobowiązano sędziów punktowych do bezwzględnego wskazywania zwycięzcy po trzech rundach. Przyznano preferencje bokserom walczącym technicznie nad tzw. "fighterami". Zalecono popieranie "szlachetnego kunsztu samoobrony", a negatywne ocenianie brutalnej bijatyki. Ogólny poziom walk na igrzyskach w Los Angeles świadczył o tym, że nowe kryteria były respektowane. W 85 stoczonych walkach tylko jedna zakończyła się przegraną przez k.o. Porażki tej doznał Meksykanin Cruz, występujący w wadze średniej, podczas walki z Amerykaninem Carmenem Barthem. Największy sukces w turnieju bokserskim odnieśli Amerykanie, którzy zdobyli dwa złote medale i trzy brązowe. Na drugim miejscu uplasowali się bokserzy Południowej Afryki, a na trzecim Argentyny. Obie te drużyny miały po dwóch zwycięzców olimpijskich.